Print this pageEmail this pageDecrease font sizeReset font sizeIncrease font size

Ινδουϊσμός











Chandragupta Maurya




Ο Ινδουισμός, ο οποίος γεννήθηκε και σχηματοποιήθηκε σταδιακά από το 4.000 π.Χ. και έχει τις ρίζες του στην Ινδία είναι μια από τις παλαιότερες θρησκείες του κόσμου και περιέλαβε το διαμάντι στη φιλοσοφία του. Η σανσκριτική λέξη για το διαμάντι, Indrajudha, σημαίνει το όπλο του Indra, θεού του πολέμου και του κεραυνού.

Έτσι ονομαζόταν το ανθεκτικότερο μέταλλο από το οποίο πίστευαν ότι ήταν σφυρηλατημένα τα όπλα των θεών. Δύο μάλιστα από τις πλέον συχνά χρησιμοποιούμενες λέξεις που παραπέμπουν στα διαμάντια, οι vajra και acira, που σημαίνουν κεραυνός, αστραπή και φωτιά ή ήλιος, είναι όλες αναφορές στις υπέρλαμπρες λάμψεις που εκτοξεύονται από αυτόν τον λίθο, παραπέμποντας κατά αυτόν τον τρόπο στην αόρατη δύναμή του. Παραταύτα, στην φιλοσοφία των Ινδουιστών, το διαμάντι αφιερώθηκε στον πλανήτη Αφροδίτη που κυβερνάει το ζώδιο του Ταύρου και του Ζυγού, και όχι στον ήλιο ή στο φεγγάρι, πιθανώς επειδή η Αφροδίτη είναι το φωτεινότερο σώμα στον αστρικό ουρανό. Στην Ινδία τα διαμάντια θεωρούνταν ως πετράδια με μαγικές, μυστικές και θεραπευτικές ιδιότητες. Κοσμούσαν οι Ινδουιστές τα είδωλά τους στους χώρους των βωμών επειδή ήθελαν να νιώθουν ότι τους έβλεπαν οι θεοί μέσα από τα διαμαντένια μάτια των γλυπτών τους.

Οι Ινδοί πίστευαν ότι η ανθρώπινη ψυχή μπορούσε να περάσει μέσα από διάφορες μετεμψυχώσεις, δίνοντας ζωή σε φυτά , σε ζώα αλλά και σε πολύτιμους λίθους. Η φθορίζουσα ιδιότητα των διαμαντιών έδινε την εντύπωση ότι αυτά έχουν ασυνήθιστες δυνάμεις. Θεωρείτο ότι προσέδιδαν αρετή, γενναιοδωρία και κουράγιο στη μάχη. Ένα σπίτι ή ένας κήπος που κάθε πλευρά του είχε αγγίξει ένα διαμάντι, προστατευόταν από τις αστραπές, τις καταιγίδες αλλά και τις αρρώστιες. Ως εκ τούτου τα διαμάντια χρησιμοποιούνταν για να γιατρεύουν τους ψυχικά άρρωστους, για να διώχνουν δαίμονες, φαντάσματα ή ακόμη και εφιάλτες και ως φυλαχτά ενάντια στην δηλητηρίαση. Όμως αναφέρεται σε πηγές και η εσωτερική χορήγηση της διαμαντόσκονης ως μυθικό δηλητήριο. Ο συσχετισμός, βέβαια, των διαμαντιών με δηλητήριο ίσως δημιουργήθηκε για να αποθαρρύνει την απόπειρα κλοπής τους, με το να το καταπίνουν κατά τη διάρκεια της εξόρυξής τους.

Μια από τις αρχαιότερες γραπτές πηγές στις οποίες αναφέρεται το διαμάντι είναι το Arthasastra. Είναι μια πραγματεία του 4ου αιώνα π.Χ. που σχετίζεται με την πολιτική, με πολέμους, ποινές και φορολογικές νομοθεσίες και αποδίδεται στον Σύμβουλο του Αυτοκράτορα Chandragupta Maurya, επί της εποχής του οποίου εκδιώχθηκαν οι φρουροί του Μεγάλου Αλεξάνδρου από τη Βορειοδυτική Ινδία τον 3ο αιώνα π.Χ.

Τα κείμενα αυτά είναι επιγραφές πάνω σε φύλλα από φοίνικες ραμμένα μεταξύ τους και διπλωμένα σε σχήμα βεντάλιας, φυλαγμένα σε πλεγμένα καλάθια της εποχής. Περιέχουν χαρακτηριστικά πολύτιμων λίθων με επαρκείς λεπτομέρειες, τέτοιες που να συμπεραίνεται ότι πρόκειται για περιγραφές διαμαντιών, και διηγούνται το πώς βρέθηκαν στην σημερινή πόλη Μπεναρές κοντά στον ποταμό Γάγγη. Οι φορολογικές αυτές αναφορές αποτελούν δείγμα της υψηλής αξίας που απέδιδαν στο διαμάντι. Φορολογούσαν ακόμα και την εξόρυξή του. Το πρόστιμο που επέβαλλαν στον κλέφτη διαμαντιών ήταν οκτώ φορές η τιμή του διαμαντιού και ο κλέφτης καταδικαζόταν σε θάνατο.

Άλλη πηγή πληροφοριών σχετικά με το διαμάντι είναι το Anguttara Nikaya, ένα σανσκριτικό λογοτεχνικό έπος, το οποίο ολοκληρώθηκε το 296 π.Χ., στο οποίο υπάρχει σαφής αναφορά σε ένα λαμπρό διαμάντι που χρησιμοποιήθηκε ως θρησκευτικό κόσμημα, ενώ το Buddhadhatta είναι μια αρχαία πραγματεία για πολύτιμους λίθους των Ινδουιστών όπου μέσα στο βιβλίο περιέχονται αναφορές που συσχέτιζαν το διαμάντι χρωματικά και σύμφωνα με τις τέσσερις κάστες των Ινδουιστών. Δηλαδή το διαμάντι και τα κοσμήματα στην Ινδία γενικά ήταν σύμβολο κάστας 1* όπου,

  • Το Brahmin, το άχρωμο, αποτελεί το ποιοτικώς ανώτερο διαμάντι, το οποίο έχει τη λευκότητα του όστρακου ή του κρυστάλλου και πιστευόταν ότι είχε την ικανότητα να χαρίζει δύναμη, φίλους, πλούτη και καλή τύχη. Θεωρήθηκε σύμβολο των Βραχμάνων.

  • To Kashatrya - το οποίο είχε χρώμα το κόκκινο-καφέ, εμπόδιζε τα γηρατειά και έδινε μακροζωία, καθιερώθηκε ως σύμβολο των πολεμιστών.

  • To Vaishya - το κίτρινο, το οποίο έπρεπε να έχει το όμορφο σχήμα που έχει το πέταλο της ντάλιας, μπορούσε να χαρίζει την επιτυχία και αφιερώθηκε στην κάστα των εμπόρων. To Shudra, πιθανότατα το γκρι ή μαύρο, με τη λάμψη μιας γυαλιστερής λεπίδας, έφερνε κάθε μορφής καλή τύχη, εφεδρεία των γεωργών και των τεχνιτών.









Χαρακτηριστικό παράδειγμα διαμαντιού με εγκλείσματα

Επίσης, κατά τους Ινδούς, το διαμάντι είχε μαγικές ιδιότητες και μπορούσε κάποιος μέσα από αυτό να δει τους διάφορους κινδύνους και να τους απομακρύνει.

Σύμφωνα, λοιπόν, με τους μύθους της μακρινής Ινδίας λέγεται ότι κρυμμένες ιδιότητες διαμαντιών βοηθούσαν τους πολεμιστές να αντικρούσουν το Κακό. Για παράδειγμα, η ιδιότητα της ανδρείας ήταν μια από αυτές τις ιδιότητες που καθιστούσε τους πολεμιστές ατρόμητους και αθέατους στη μάχη, καθιερώνοντας έτσι το διαμάντι ως σύμβολο Δύναμης, Εξουσίας, Τύχης, Επιτυχίας και Μυστηρίου.

Αξια λόγου, εν συνεχεία, ήταν η πεποίθηση των Ινδουιστών ότι ένα διαμάντι μπορούσε να εξασφαλίσει στον Δωρητή, μέσα από το Ένατο Τυπικό και την προσφορά του διαμαντιού στον Θεό, μια θέση στην Αιώνια Ζωή και την πολυπόθητη Νιρβάνα, ενώ αντιθέτως ένα διαμάντι το οποίο περιείχε εγκλείσματα μπορούσε να στερήσει την πρόσβαση στον ουρανό. Ένα διαμάντι με κόκκινα στίγματα ή εγκλείσματα, γρήγορα θα έφερνε τον θάνατο σʼ αυτόν που το φορούσε ακόμα και αν αυτός ήταν ο κύριος του θανάτου. Τα διαμάντια λοιπόν στην Ινδία συνδέθηκαν με τη θεότητα, ενώ για να είσαι ιδιοκτήτης ενός διαμαντιού, έπρεπε να ανήκεις σε συγκεκριμένη κοινωνική κάστα. Αυτονόητο είναι ότι μόνο οι βασιλείς επιτρεπόταν να κατέχουν διαμάντια καθαρά και όλων των αποχρώσεων.

Στην αρχαία Ινδία δεν κόβανε ούτε γυάλιζαν τα διαμάντια, γιατί πίστευαν ότι, εάν έχαναν τη φυσική τους κρυσταλλική μορφή, θα έχαναν και τις μαγικές ιδιότητές τους. Έτσι δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι, αν και οι Ινδοί ήταν αυτοί που για αιώνες επιδίδονταν στην τέχνη του γυαλίσματος των διαμαντιών, αυτά διατήρησαν για πολύ ακόμα μια λιπαρή όψη χωρίς λούστρο, κρύβοντας μέσα τους σθεναρά την ουσιαστική τους ομορφιά.

Επιπλέον, ακόμα και μέσα από τα φυσικά σχήματα των διαμαντιών ήταν δυνατό από τους σοφούς της εποχής να εκμαιευτούν συμπεράσματα για τις μυστικές δυνάμεις των διαμαντιών. Θεωρείτο ότι τα διαμάντια με φυσικό τριγωνικό σχήμα γίνονταν οι αιτίες διαμάχης και καβγάδων. Ένα τετράγωνο διαμάντι θα προκαλούσε τρόμο, ένα πεντάγωνο διαμάντι θα έσπερνε τον θάνατο. Μόνο το εξάγωνο διαμάντι πίστευαν ότι φέρνει καλή τύχη. Οι θεωρίες όμως αυτές έγιναν η αιτία για να καταστραφούν αμέτρητα ακατέργαστα διαμάντια.

Όμως, και πάλι σύμφωνα με τους Ινδουιστές, ακόμα και τα διαμάντια δεν ήταν αλώβητα στον χρόνο. Υπήρχε ένας χρονικός περιορισμός στις μαγικές τους δυνάμεις. Πίστευαν δηλαδή ότι ο μαγικός χαρακτήρας του διαμαντιού μετά το πέρασμα των δώδεκα ετών θα εξαντλείτο και τότε πλέον οι δωρεές δεν θα χρησίμευαν για τις θρησκευτικές τους τελετές. Δεν θα ήταν πλέον χρήσιμες παρά για να εκποιηθούν για τις τρέχουσες και καθημερινές ανάγκες των ναών.

 

 








Θρησκευτικά κοσμήματα
Είναι πάρα πολύ απλό να διακρίνει κανείς, ειδικά στην Ινδία, όπου τα κοσμήματα συνεχίζουν να αποτελούν μέρος της θρησκευτικής της παράδοσης, εάν αυτή που τα φοράει είναι Μουσουλμάνα ή Ινδουίστρια. Οι Ινδουιστές ποτέ δεν θα φορέσουν ένα ζαφείρι καθώς αυτό θεωρείται υπηρέτης του Κακού και ευθύνεται για το λεγόμενο «κακό μάτι». Σύμφωνα με τους Ινδουιστές, το σώμα είναι ο ναός του Θεού και για τον λόγο αυτό οφείλουν να το στολίζουν με άφθονα κοσμήματα. Προκειμένου δε να υπάρχει ισορροπία μεταξύ της δεξιάς και αριστερής μεριάς του σώματος, πράγμα που αποσκοπεί στην επίγεια ισορροπία, τα κοσμήματα φοριούνται πάντοτε σε ζευγάρια. Ένα κύριο χαρακτηριστικό θρησκευτικών κοσμημάτων είναι ότι οι θεοί τους φορούν χρυσά κοσμήματα κάτω από την ζώνη τους. Ο χρυσός θεωρείται εξαιρετικό μέταλλο για να λατρέψουν τον Θεό τους. Τα θεϊκά χαρακτηριστικά δεν χάνουν τη δύναμή τους με το να πλησιάσει ο χρυσός στη γη. Μόνον ο αυτοκράτορας και η οικογένειά του αποτελούν εξαίρεση στον κανόνα. Χρυσά βραχιόλια που στολίζουν το πόδι γύρω από τον αστράγαλο μπορούν να φορεθούν μόνο από την αυτοκράτειρα ή από τους θεούς του ναού. Το μέγεθος του ναού είναι ανάλογο του «μεγέθους της εικόνας του θεού.» Ανάλογα είναι και τα κοσμήματα που αφιερώνονται σʼ αυτόν.

Κοινωνικά κοσμήματα
Τα κοσμήματα αποτελούν επίσης δείγμα κοινωνικής κάστας. Δείχνουν σε ποια κοινωνική ομάδα ανήκει αυτός που τα φορά αλλά μπορεί να σηματοδοτεί και κάποιο συγκεκριμένο τυπικό κομμάτι της ζωής του. Π.χ. ο Νόμος του Μανού του 200 π.Χ. όριζε ποιό κόσμημα μπορούσε να δίνεται για προίκα Μερικές γυναίκες έπεφταν μέσα στη νεκρική φωτιά ακολουθώντας τον σύζυγό τους φορώντας τα κοσμήματα της προίκας τους. Τα κοσμήματα επίσης αποκαλύπτουν εάν μια γυναίκα είναι παντρεμένη ή χήρα. Έτσι τα κοσμήματα έγιναν μέρος της καθημερινότητας.